Πάουλο Κουέλο

Σήμερα θα παρουσιάσουμε μερικές από τις ποιο αξιόλογες σκέψεις και ιδέες του Πάουλο Κουέλο που εκφράζονται μέσα από τα διηγήματά του.
Ο Πάουλο Κουέλο γεννήθηκε το 1947 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Εγκατέλειψε τις σπουδές του για να γυρίσει τον κόσμο ως Χίπης. Όταν επέστρεψε στη Βραζιλία, άρχισε να γράφει θεατρικά έργα και στίχους για τα τραγούδια του Ραούλ Σλεϊξας. Το 1981 αρχίζει να ταξιδεύει στον κόσμο για δύο χρόνια. Στην Ολλανδία γνωρίζει τον άνθρωπο που θ’ αλλάξει την ζωή του, παροτρύνοντας τον ν’ ανακαλύψει τον εαυτό του. Ο Κουέλο θ’ αναγεννηθεί πνευματικά στρέφοντας στο χριστιανισμό και θ’ αρχίσει το συγγραφικό του έργο. Στο πρώτο του βιβλίο «Το ημερολόγιο ενός μάγου 1987 καταγράφει τις προσωπικές του εμπειρίες. Θ’ ακολουθήσουν «Ο Αλχημιστής» 1988, «Μπρίντα» 1990, «Οι Βαλκυρίες» 1992, «Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα» 1994 κ.ά. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε είκοσι έξι γλώσσες.

«Στο βάθος η ζωή είναι η τέχνη να βλέπεις πέρα από τα φαινόμενα»

« Όταν θέλουμε πάρα πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας»

«Αλχημεία θα πει να διεισδύεις στην ψυχή του κόσμου και ν’ ανακαλύπτεις τον θησαυρό που εκείνη κράτησε για τον καθέναν.»

«Τα μάτια καθρεφτίζουν τη δύναμη της ψυχής»

«¨Ο, τι κι αν κάνει ο άνθρωπος πάνω στη γη, παίζει πάντα τον κύριο ρόλο στην ιστορία του κόσμου»

«Το αγόρι δεν είχε να δείξει σε κανέναν την επιστήμη και την τέχνη του.
Κατά τη διάρκεια της πορείας προς τον Προσωπικό Μύθο του, είχε μάθει ό,τι χρειαζόταν και είχε ζήσει όσα είχε ονειρευτεί να ζήσει.Είχε όμως φτάσει μέχρι το θησαυρό του και ένα έργο μόνο τότε είναι ολοκληρωμένο, όταν φτάνουμε στο στόχο μας.

«Αγάπη δε θα πει να μένεις ακίνητος όπως η έρημος ούτε να διασχίζεις τον κόσμο όπως ο άνεμος ούτε να τα βλέπεις όλα από μακριά.
Η αγάπη είναι η δύναμη που μεταμορφώνει και καλυτερεύει την ψυχή του κόσμου.
Όταν μπήκα μέσα της πρώτη φορά, τη βρήκα τέλεια.
Μετά, όμως, διαπίστωσα ότι ήταν μια αντανάκλαση όλων των υπάρξεων και ότι είχε τους πολέμους και τα πάθη της.
Εμείς είμαστε εκείνοι που τροφοδοτούμε την Ψυχή του Κόσμου και η γη που ζούμε θα είναι καλύτερη ή χειρότερη, αν εμείς είμαστε καλύτεροι ή χειρότεροι.
Εκεί μπαίνει τότε η δύναμη της αγάπης, γιατί, όταν αγαπάμε, επιθυμούμε πάντα να γίνουμε καλύτεροι απ' ότι είμαστε. Οι αλχημιστές το κάνουν αυτό. Δείχνουν ότι, όταν προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι απ' ότι είμαστε, τα πάντα γύρω μας γίνονται επίσης καλύτερα.»

«Πάντα, πριν πραγματοποιήσει ένα όνειρο, η Ψυχή του Κόσμου αποφασίζει να ελέγξει τι μαθεύτηκε κατά την πορεία. Και αυτό, όχι επειδή είναι κακιά, αλλά για να μπορέσουμε, μαζί με το όνειρό μας, να κάνουμε κτήμα και αυτά που μάθαμε κατά την πορεία μας προς τα εκεί.
Αυτή είναι η στιγμή που οι περισσότεροι άνθρωποι τα παρατάνε. Είναι αυτό που στη γλώσσα της ερήμου το λέμε «Να πεθάνεις από τη δίψα, ενώ οι φοινικιές φαίνονται πια στον ορίζοντα»
Μια αναζήτηση αρχίζει πάντα με την τύχη του πρωτάρη. Και τελειώνει πάντα με τη δοκιμασία του κατακτητή.
Το αγόρι θυμήθηκε μια παλιά παροιμία της χώρας του.
Έλεγε ότι η πιο σκοτεινή ώρα ήταν εκείνη πριν από την ανατολή.»

«Γιατί δε ζω ούτε στο παρελθόν μου ούτε στο μέλλον μου. Έχω μόνο το παρόν, αυτό μ' ενδιαφέρει.
Αν μπορείς να μένεις πάντα στο παρόν, θα είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.
Θα καταλάβεις ότι στην έρημο υπάρχει ζωή, ότι ο ουρανός έχει αστέρια και ότι οι πολεμιστές πολεμούν γιατί αυτό είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης.
Η ζωή θα είναι μια γιορτή, ένα μεγάλο πανηγύρι, γιατί είναι πάντα και μόνο η στιγμή που ζούμε.»

Ο ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ

1 – 1 – 2010

2009, Γεμάτο ευχές, πολλές ευχές , από όλους για όλους
γεμάτες υποκρισία.

2010, Νέος χρόνος - Νέο ξεκίνημα
Νέες προσδοκίες, Νέα όνειρα
Νέες ιδέες - Νέες σκέψεις

Ας είμαστε το 2100 πιο ειλικρινείς, πρώτα με τους εαυτούς μας.
Το 2010 να φέρει σε όλον τον κόσμο
ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ – ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟΣ – ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ – ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ – ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ – ΥΓΕΙΑ - ΕΥΤΥΧΙΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Καλές Γιορτές

Ευχές
Για ειρήνη – ευτυχία – υγεία - χαρά

Το πνεύμα των Χριστουγέννων
Ας φωτίσει τον άνθρωπο για να μπορεί να νοιάζεται για τον άνθρωπο

Οι σύγχρονοι ήρωες βρίσκονται παντού.

Από την Ελλάδα στο πέρασμα των αιώνων πέρασαν πολλοί ήρωες.
Οι ήρωες της κλασικής εποχής, στον Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες, στην Τροία κα.
Οι ήρωες των νεωτέρων χρόνων, του δώδεκα, του σαράντα, του πολυτεχνείου κα.
Οι ήρωες του σήμερα, στους δρόμους, στα εργοστάσια, στη βιοπάλη, στα σχολεία κα.
Οι ήρωες της κλασικής εποχής και των νεωτέρων χρόνων είχαν συγκεκριμένο στόχο και γνωστό εχθρό.
Οι ήρωες του σήμερα έχουν πρόβλημα επιβίωσης και άγνωστο εχθρό.

Πρόβλημα επιβίωσης
Όλα αυτά τα χρόνια οι άνθρωποι, οι απλοί άνθρωποι, οι επιστήμονες, οι άνθρωποι του μόχθου, οι εργάτες, οι αγρότες συνέβαλαν στην ανάπτυξη και στην ευημερία αυτού του τόπου. Συνέβαλαν στην ανάπτυξη της οικονομίας, της τεχνολογίας και στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Χρόνια αγώνων και θυσιών των απλών ανθρώπων έφεραν την ευημερία, τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ισότητα στον κόσμο.
Αγωνίστηκαν για Λαϊκή Κυριαρχία, Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη.
Πέτυχαν προόδους σε όλους τους τομείς.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς τώρα που οι άνθρωπο κατάφεραν τα πάντα. Τώρα θα μπορούσαν επιτέλους να απολαύσουν τους καρπούς των αγώνων τους και να δουν τα όνειρά τους να γίνονται πραγματικότητα (ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη).
Θα μπορούσαν να ζουν ειρηνικά, σεβόμενοι ο ένας τον άλλον και απολαμβάνοντας τους καρπούς των κόπων τους.

Να που όμως λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο, όπως συνηθίζει να λέει ο σοφός λαός μας.

Όλα ήρθαν ανάποδα. Εκεί που θα περίμενε κάποιος να τελειώσουν τα βάσανα και να απολαύσουν οι άνθρωποι τη ζωή τους, η απληστία, η εκμετάλλευση, η ασυδοσία και ο παραλογισμός κάνουν την εμφάνισή τους και παίρνουν την θέση της ευτυχίας και της προόδου. Θεωρούν αυτοί οι κύριοι ότι η ανάπτυξη και η ευημερία είναι δικό τους επίτευγμα. Νομίζουν ότι τα πάντα τα πέτυχαν αυτοί και γι’ αυτό πρέπει να είναι κυρίαρχοι των εξελίξεων και να καρπώνονται αυτοί τα οφέλη της ανάπτυξης και της προόδου.
Δηλαδή πιστεύουν αυτοί οι κύριοι ( οι γνωστοί άγνωστοι) ότι τα πάντα τα πέτυχαν μόνοι τους και ότι οι θυσίες και οι αγώνες του λαού δεν έχουν καμία σημασία.

Αριστοτέλης ( 384 - 322 π.Χ. )

ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΟΠΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ

ΓΙΑΤΙ ΜΑΘΗΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΣΥΝΗΘΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΡΟΠΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ Ή ΚΑΚΟ, ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

Για να μην ξεχνάμε……., πως οι νέοι στις 17 του Νοέμβρη είχαν Αρχές, Αξίες, Ιδανικά, και Οράματα

Αφιερωμένο στα παιδιά του Πολυτεχνείου
Που με την δύναμη της νεανικής τους ψυχής κατάφεραν να ελευθερώσουν την πατρίδα μας από τους δικτάτορες και να φέρουν το χαμόγελο στα χείλη των ελλήνων.

Αυτά τα παιδιά, ποίημα-σκέψεις για την νέα γενιά κάθε εποχής.

Αυτά τα παιδιά, ποια νάνε άραγε, αυτά τα παιδιά;
είναι τα δημιουργήματα του χθες, οι δημιουργοί του αύριο, αν θες
είμαστε εμείς, είσαστε εσείς, είμαστε οι ίδιοι μέσα στο διάβα της ζωής
----------------
Αυτά τα παιδιά, τι κάνουν πάλι αυτά τα παιδιά;
ρουφούν τη στάλα της ζωής, ζουν τη αλήθεια της στιγμής
τον κόσμο αυτόν θέλουν να αλλάξουν, το δίκαιο και το σωστό να αδράξουν
----------------------
Αυτά τα παιδιά, τι θέλουν, αυτά τα παιδιά;
να βρουν τον δρόμο τους, τον δρόμο που μόνο αυτοί γνωρίζουν
ψωμί παιδεία λευτεριά, αγωνιστήκαμε και εμείς γι’ αυτά
-------------------
Αυτά τα παιδιά, τι εκφράζουν, αυτά τα παιδιά;
εσένα, εμένα μα δεν μπορείς να δεις
μας κούρασε ο μόχθος της ζωής
-------------------
Αυτά τα παιδιά, γιατί αγωνίζονται αυτά τα παιδιά;
να φέρουν στον κόσμο αλλαγή, στον κόσμο να δώσουν μια νέα προοπτική
βλέπουν το αύριο, το χθες, ζώντας το σήμερα μα θες
-------------------
Αυτά τα παιδιά, γιατί δεν ακούμε αυτά τα παιδιά;
φόβος μας πιάνει και δεν μπορούμε
την ζωή κατάματα, το σήμερα να δούμε
-------------------
Αυτά τα παιδιά, γιατί λυπούνται αυτά τα παιδιά;
για μας που πίσω μας όλο κοιτάμε
μαζί τους ποτέ μας δεν μπορούμε να πάμε
-------------------
Αυτά τα παιδιά αγωνίζονται, Αυτά τα παιδιά διεκδικούν
αυτά τα παιδιά είναι ζωντανά κύτταρα της γης
είναι η γύρη της ψυχής, Είναι η αλήθεια της ζωής

Δεν κοιτάνε πίσω τους να δουν, μπροστά τους βλέπουν και μπορούν
Δεν είναι μάντεις ούτε θαυματοποιοί, είναι αυτοί, είναι η ίδια η ζωή

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΚΑΙ ΜΕΤΡΙΑ ΑΓΑΘΑ ΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ

Το φιλοσοφικό όραμα του Ζήνωνα

Το πρότυπο της ανθρώπινης κοινότητας:
«...να μη ζούμε χωρισμένοι σε κράτη και σε δήμους και σε σύνορα ξεχωριστών δικαίων, παρά όλους τους ανθρώπους να τους λογαριάζουμε για συνδημότες και συμπολίτες μας, και μια ζωή και οργάνωση να υπάρχει...»
(Πλούταρχος, Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής, 329, 6α, μτφρ. Θρ. Σταύρου)

Ο άνθρωπος της ελληνιστικής εποχής παύει να είναι πολίτης της πόλης του, γίνεται «πολίτης της οικουμένης».

Ήμασταν και εμείς παιδιά

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Εκλογές, εκλογές, εκλογές ……………… και πάλι εκλογές.

Το καλοκαίρι άρχισε με εκλογές (Ευρωεκλογές) και δυστυχώς τελειώνει πάλι με εκλογές (Εθνικές εκλογές). Σ’ αυτήν την χώρα δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς εκλογές; Τι είναι αυτό που μας κάνει να αγαπάμε τόσο πολύ τις εκλογές;
Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο είπε κάποτε κάποιος πολιτικός. Και αυτός ο πολιτικός έγινε πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Κάποιος άλλος πολιτικός ήταν το 1975 κατά της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Και αυτός ο πολιτικός διατέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Το ερώτημα παραμένει. Είναι η Ελλάδα ένα απέραντο φρενοκομείο;