Αυτούς τους έχω βαρεθεί - Μαρία Δημητριάδη

Παιδιά σηκωθείτε - Μαρία Δημητριάδη

Εθνική αντίσταση το 1940. Εθνική αδράνεια το 2010.

Εθνική αντίσταση το 1940. Εθνική αδράνεια το 2010.
Εβδομήντα χρόνια μετά την εισβολή των φασιστικών στρατευμάτων έχουμε νέα εισβολή φασιστών στην Ελλάδα και μάλιστα από την ίδια χώρα.
Μια μικρή αλλά υπερήφανη χώρα μπαίνει στο στόχαστρο των υπερδυνάμεων και καλείτε σήμερα να πληρώσει το τίμημα για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το19 40 είχαμε φτωχούς αλλά υπερήφανους ανθρώπους, προοδευτικούς γεμάτους αξιοπρέπεια που τόλμησαν να αντισταθούν κατά των φασιστών δίνοντας πολλές φορές και τη ζωή τους. Άνθρωποι που έπαιξαν σημαντικό ρόλο για την ελευθερία μας, την πρόοδο της χώρας μας και όλης της ανθρωπότητας.
Σήμερα που έχουμε εισβολή των ξένων υπερδυνάμεων, με νέες μορφές και απειλούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθρωπότητα στο σύνολό της, που έχουμε χαθεί όλοι μας;
Σήμερα δεν έχουμε μόνο μια κρίση της αγοράς.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό.
Έχουμε κρίση στον πολιτισμό, έχουμε κρίση στην κοινωνία, έχουμε κρίση αρχών και αξιών.
Έχουμε κρίση σε όλον τον κόσμο για όλον τον κόσμο.
Η σημερινή απειλή δεν στρέφεται μόνο κατά μιας χώρας, αλλά κατά της ανθρωπότητας και δεν έχει μόνο οικονομικό χαρακτήρα.
Σήμερα απειλείται η Λαϊκή Κυριαρχία – η Εθνική Ανεξαρτησία – η Κοινωνική Δικαιοσύνη.
Για αυτά τα αγαθά χρειάστηκαν σκληροί αγώνες και θυσιάστηκαν πολλοί άνθρωποι για να τα αποκτήσουμε.
Γι’ αυτό πρέπει να προβάλουμε Αντίσταση κατά των συμφερόντων που κατακλέβουν τον κόσμο.
Να προβάλουμε αντίσταση για οποιαδήποτε αλλαγή που προσπαθούν να μας επιβάλουν με βάναυσο τρόπο οι πλουτοκράτες που καταδυναστεύουν τον κόσμο.
Να αντισταθούμε τώρα γιατί αύριο θα είναι πολύ αργά.

Υποσχέσεις, πολλές υποσχέσεις, υποσχέσεις για τον Σοσιαλισμό.

Όταν οι πολιτικοί μας μιλούν στον κόσμο υπόσχονται πολλά και υποδύονται διάφορους ρόλους, προφανώς για να υφαρπάξουν την πολύτιμη ψήφο, που τους οδηγεί στην εξουσία.

Πριν τις εκλογές:
Δέχονται χειραψίες, αγκαλιές, φιλιά και τα ανταποδίδουν με μεγάλη ευχαρίστηση και πάθος.
Γνωρίζουν τους πάντες, τους χαμογελούν και μοιράζουν υποσχέσεις.
Όταν τους ακούς νομίζεις ότι όλοι τους είναι Σοσιαλιστές.
Δε λένε ότι είναι Σοσιαλιστές, γιατί κάποιοι φοβούνται τον Σοσιαλισμό.
Τον χρησιμοποιούν όμως για να πετύχουν τον στόχο τους.

Μετά τις εκλογές:
Τα ξεχνούν όλα, παθαίνουν αμνησία.
Τέλος στις αγκαλιές, τα φιλιά και τα χαμόγελα.
Τέλος στα Σοσιαλιστικά ιδεώδη.
Τώρα πέφτουν οι μάσκες.
Η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από ό,τι την φανταζόμασταν.
Κι εμείς αισθανόμαστε πιο βλάκες από ό,τι μας φαντάζονταν εκείνοι.

(Για να μην αδικούμε και κάποιους έντιμους πολιτικούς,
κάθε κανόνας έχει και την εξαίρεσή του.)

Η δολοφονία του Πάλμε και το τέλος της σοσιαλοδημοκρατίας.

Το τέλος της σοσιαλδημοκρατίας έχει σχέση με την δολοφονία του Πάλμε; ή ήταν μια τυχαία ιστορική σύμπτωση; Σίγουρα δεν είναι τόσο εύκολο και απλό να ισχυριστεί κανείς κάτι με σιγουριά. Εκείνο όμως που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι μετά την δολοφονία του Πάλμε η σοσιαλδημοκρατία έχασε τον προσανατολισμό της και κατέρρευσε.
• Δεν μπόρεσε να αποτελέσει την εναλλακτική πρόταση για τον σοσιαλισμό.
• Έχασε την εμπιστοσύνη των πολιτών.
• Έπαψε πλέον να είναι φορέας μιας άλλης ελπιδοφόρας ιδεολογικής και πολιτικής προσέγγισης των μεγάλων προβλημάτων της κοινωνίας.
• Αλλοτριώθηκε με τις συνεχείς υποχωρήσεις σε σημαντικά θέματα αρχών και αξιών.
• Χάθηκε μέσα στη δίνη που δημιούργησε η ίδια η προσπάθεια αναζήτησης νέων κεντροαριστερών και εκσυγχρονιστικών τάσεων.
• Πλαισιώθηκε και ξεπουλήθηκε από πολιτικές και πολιτικούς που υιοθέτησαν συντηρητικές αντιλήψεις και έβαλαν ως αυτοσκοπό να αναρριχηθούν στην εξουσία και να γίνουν διαχειριστές του συστήματος.

Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα αν θέλουν ακόμα να ελπίζουν ότι θα μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στον προοδευτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, θα πρέπει να βρουν το δικό τους δρόμο μακριά από τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις διακυβέρνησης.
Να ανασυγκροτηθούν και να βρουν τον πραγματικό τους εαυτό κοντά στον λαό για τον σοσιαλισμό.

Γιατί ο σοσιαλισμός δεν είναι ουτοπία.
Είναι πραγματικότητα.
Είναι κοινωνική αναγκαιότητα.

Υ.Γ. πριν περίπου 20 χρόνια με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού πολλοί είναι εκείνοι που βιάστηκαν να χαρούν. Βέβαια δεν ήξεραν τι τους περίμενε! Σήμερα ζούμε την κατάρρευση του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός όμως δεν τα παρατάει εύκολα. Προτιμάει ακόμη και να εξευτελίζεται, αρκεί όμως να κερδίζει πλούτο. Ναι, είναι το μόνο που τους νοιάζει.
Δεν ντρέπονται καθόλου τρέχουν κοντά στο κράτος για να βρουν τον λυτρωμό τους. Σέρνονται σαν τα σκουλήκια για να αρπάξουν ότι βρουν.

Εκ-Παιδευτικό σύστημα

Η οδύσσεια των νέων του 20ου, 21 ου αιώνα συνεχίζεται
Το ταξίδι άρχισε εδώ και πολλά χρόνια. Ένα ταξίδι που δεν έχει ούτε προορισμό μα ούτε και τελειωμό. Συζητήσεις, έρευνες, σκέψεις και ιδέες μπαίνουν εδώ και πολλά χρόνια στο τραπέζι από τα πολιτικά κόμματα και άλλους σύγχρονους σοφούς. Αλλάζουν κυβερνήσεις, αλλάζουν υπουργοί και η συζήτηση συνεχίζεται χωρίς όμως να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα, όλο αλλάζουμε και τίποτα δεν κάνουμε.
Η εκπαίδευση έγινε ένας χώρος, όπου ο καθένας που εμπλέκεται σε αυτήν τη διαδικασία κάνει πειράματα με επικίνδυνες επιπτώσεις για τα παιδιά.
Αναρωτιέμαι, τόσο δύσκολο είναι να βρεθεί μια λύση γι’ αυτό το πρόβλημα. Ή μήπως δεν το αντιλαμβανόμαστε ακόμη σαν πρόβλημα;
Πολλές απόψεις και προτάσεις ακούγονται από τα παιδιά, από τους καθηγητές και από τους γονείς. Κανένας δεν ανοίγει τα αυτιά του για να ακούσει αυτούς που έχουν άμεση σχέση με αυτό το θέμα; Τι περιμένουμε;
Ας αρχίσουμε εμείς οι απλοί άνθρωποι να κάνουμε προτάσεις.
Η κοινωνία θέλει να δει:
1. Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους.
2. Διοικητική αποκέντρωση, η τοπική κοινωνία γνωρίζει καλύτερα το τι χρειάζεται.
3. Τα σχολεία πρέπει να έχουν τον ψυχολόγο, κοινωνιολόγο για κοινωνικό -ψυχολογική υποστήριξη.
4. Το σχολείο θα πρέπει να δημιουργεί και να δίνει ίσες ευκαιρίες για όλους.
5. Στα παιδιά θα πρέπει να δίνονται δυνατότητες για να μπορέσουν να αξιοποιήσουν αυτές τις ευκαιρίες.
6. Τα παιδιά θα πρέπει να βρουν το χαμόγελο μέσα στο σχολείο.
7. Το σχολείο να γίνει ένας χώρος δημιουργικός και ευχάριστος
8. Το σχολείο πρέπει να έχει άξιους και ικανοποιημένους καθηγητές
9. Υποδομές σε αίθουσες, τουαλέτες, αυλές, γυμναστήριο κλπ.
10.Ένα εκπαιδευτικό σύστημα σταθερό και διαχρονικό.
11.Τεχνολογική εκπαίδευση με υποδομές και ολοκληρωμένη εκπαίδευση.

Μια πρόταση για τους Παιδικούς σταθμούς
Ο παιδικός σταθμός πρέπει να είναι ανοιχτός για όλα τα παιδιά. Είναι σημαντικό για όλα τα παιδιά να μπορούν να μεγαλώσουν παίζοντας και μαθαίνοντας μαζί με άλλα παιδιά. Στον παιδικό σταθμό τα παιδιά μαθαίνουν τα πρώτα πράγματα, που είναι πολύ σημαντικά για την ζωή τους στο μέλλον. Και για να μάθουν σωστά πράγματα πρέπει να έχουν και σωστή φροντίδα.
• Να υπάρχουν καλοί παιδικοί σταθμοί που να μπορούν να εξασφαλίζουν σε όλα τα παιδιά μάθηση, παιχνίδι, και ασφάλεια.
• Να έχουν τα παιδιά καλή διατροφή και να αποκτήσουν καλές διατροφικές συνήθειες. Εδώ χρειάζεται να μάθουν και να αναπτύξουν τα παιδιά ολοκληρωμένες προσωπικότητες.

Εδώ σήμερα έχουμε μπροστά μας τους πολίτες του αύριο, τους αυριανούς επιχειρηματίες, δασκάλους, ηλεκτρολόγους, γιατρούς, τεχνίτες …
Γι’ αυτό πρέπει να επενδύσουμε στους παιδικούς σταθμούς. Επενδύοντας στους παιδικούς σταθμούς επενδύομαι στο μέλλον των παιδιών μας και στο μέλλον των επόμενων γενιών.
• Να προσληφθούν περισσότεροι νηπιαγωγοί και άλλες ειδικότητες (πχ. Γυμναστές, μουσικοί, καλλιτέχνες κ.α.) στους παιδικούς σταθμούς.
• Να γίνουν τμήματα μικρά, το ανώτερο δέκα παιδιά.
• Να κατασκευαστούν σύγχρονοι παιδικοί σταθμοί.
• Να εξοπλισθούν οι παιδικοί σταθμοί με τα απαραίτητα μέσα για μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά πολλαπλές δραστηριότητες.

Η πολιτεία πρέπει να πάρει στα σοβαρά την λειτουργία των παιδικών σταθμών γιατί τα παιδιά εκεί μαθαίνουν σημαντικά πράγματα που τους ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή.

Κατά φαντασία ασθενείς (Και τα γουρούνια γελάνε με εμάς)

Πολλά μέσα χρησιμοποιήθηκαν μέχρι σήμερα για να καταπιέσουν τον κόσμο οι κατά καιρούς δυνάστες μας.
Παλαιότερα οι μονάρχες και η ολιγαρχία είχαν τους αυλικούς τους και με την βοήθεια του στρατόυ βασάνιζαν τον κόσμο και έκλεβαν τις περιουσίες τους.
Σήμερα, η πλουτοκρατία δεν χρειάζεται να κάνει κάτι τέτοιο. Τα έχει όλα καλά σχεδιασμένα. Έχει συμμάχους ή καλύτερα υπό την κηδεμονία, τους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς. Έχει τον νόμο στα χέρια της. Τα κάνει όλα σύμφωνα με τον νόμο. «όπως ορίζει ο νόμος» που λέει και το Σύνταγμά μας.
Αδειάζουν τα λιγοστά ψίχουλα που υπάρχουν στις τσέπες μας με το γάντι.
Δημιουργούν κατά τακτά χρονικά διαστήματα κρίσεις. Άλλοτε πολιτικές και άλλοτε πάλι οικονομικές. Κρίσεις όπου κυρίαρχοι είναι πάντοτε αυτοί και τα όφελος μόνο δικό τους.
Τελευταία σαν δεν έφταναν τα άλλα βρήκαν την μέθοδο της τρομοκρατίας και ασκούν ψυχολογική βία. Τρομοκρατούν τον κόσμο χρησιμοποιώντας την τρομοκρατία. Πολλά τα παραδείγματα.
Τώρα στέρεψαν οι παραδοσιακές ιδέες τους, θέλουν να είναι πιο ήπιοι. Υπάρχει και η ψυχολογική τρομοκρατία. Και με την βοήθεια της παγκοσμιοποίησης δημιουργούν πανδημίες. Βλέπετε, έχουν μέθοδο οι άνθρωποι και δεν λειτουργούν τυχαία και ασυντόνιστα.
Άρχισαν με την νόσο των αγελάδων και στην συνέχεια με την νόσο των πτηνών. Εκεί που εμείς νομίζαμε πως την γλυτώσαμε από τις αγελάδες και τα πτηνά, κοιτάξτε τι βρήκαν οι αθεόφοβοι. Βρήκαν τους ομοίους τους, βρήκαν τα καημένα τα «γουρούνια». Τα άκακα αυτά πλάσματα θέλουν να τα κάνουν συνενόχους τους. Στο τέλος όλοι με το δίκαιο μας θα πούμε ότι τα γουρούνια φταίνε για όλα. Ή μήπως δεν είναι αλήθεια!!!!

Εγκλωβιστήκαμε όλοι μας στη δύνη που δημιούργησαν, δεν μπορούμε να αντισταθούμε και εμείς οι ελάχιστοι που απομείναμε. Θα υποκύψουμε και θα δεχτούμε με ταπεινότητα ότι τελικά είμαστε άρρωστοι. Έστω και κατά φαντασία. Μετά να είστε σίγουροι ότι για αρκετό χρόνο δεν θα μας ενοχλήσουν. Αυτοί κάνουν συμβόλαιο και με το διάβολο.

Κι’ αυτήν η αρρώστια με λιγότερα ή περισσότερα θύματα θα περάσει.
Από τα νοσηρά μυαλά κάποιων ανθρώπων δεν ξέρω πως θα γλυτώσουμε;
Και αυτοί δεν είναι «κατά φαντασία ασθενείς», είναι πραγματικά ασθενείς.

Συγνώμη που ξέχασα να αναφέρω, ότι για την Ελλάδα, έχουμε και την γρίπη των παπαγάλων καθημερινά στις οθόνες.
Δεν βάζω το χέρι στην φωτιά για να πω ότι αυτό το φαινόμενο μπορεί να χαρακτηρισθεί και σαν πανδημία.

Το συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών για εργασία καταλήγει σε επαιτεία.

Μας μάθανε και το αισθανόμαστε βέβαια και εμείς μέσα από την καρδιά μας ως μεγάλη υποχρέωση να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με αγάπη και στοργή.
Να τα κάνουμε χρήσιμους πολίτες για να προσφέρουν κι’ αυτά με την σειρά τους, ότι μπορούν, για να συνεχιστεί αυτή η πορεία που μας οδηγεί στο πουθενά.

Η οδύσσεια των γονιών και των παιδιών αρχίζει πολύ νωρίς και δεν τελειώνει ποτέ.
Μοχθούν, αγωνίζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους για να έχουν τα παιδιά τους ρούχα, τροφή, μόρφωση και διασκέδαση. Το κόστος και οι θυσίες των γονιών σίγουρα είναι πολύ μεγάλο.
Στερούνται οι γονείς τα πάντα για να αναθρέψουν και να μορφώσουν σωστά τα παιδιά τους. Να τα κάνουν χρήσιμα άτομα στην κοινωνία.

Οι κοινωνία από την άλλη μεριά με την σειρά της ξοδεύει πάρα πολλά χρήματα για να μεγαλώσουν τα παιδιά και να μορφωθούν (παιδικούς σταθμούς, σχολεία, πανεπιστήμια, περίθαλψη κ.α.). Το κράτος πληρώνει για το παιδί από την κοιλιά της μάνας του μέχρι την ημέρα που το παιδί θα πετύχει το όνειρο της ζωής του. Θα σπουδάσει, θα καταρτίσει επαγγελματικά και θα είναι έτοιμο να βγει έξω στην ζωή για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.
Οι γονείς και οι κοινωνία που καταξοδεύτηκαν για πολλά χρόνια, κατάφεραν επιτέλους να επιτελέσουν το χρέος τους απέναντι στην κοινωνία και στον εαυτό τους.

Εδώ, θα ήθελα να επισημάνω κάτι που εγώ το θεωρώ πολύ σημαντικό και που θα μπορούσε να ήταν αφορμή για να ανοίξει μια συζήτηση.

Που ήταν οι έχοντες και οι κατέχοντες, η πλουτοκρατία όλα αυτά τα χρόνια;
Γιατί κάνουν την εμφάνιση τους ξαφνικά και αναπάντεχα μόνο όταν χρειάζεται να πάρουν έτοιμα πλέον άτομα και να τα χρησιμοποιήσουν για την υπερασπίσει των συμφερόντων τους;

Που ήταν αυτοί οι κύριοι τόσα χρόνια; Όταν όλοι μαζί παιδιά, γονείς και κοινωνία, μοχθούσαν, αγωνίζονταν και προσπαθούσαν να στήσουν μια κοινωνία αξιοπρέπειας, ελευθερίας, ισότητας και δικαιοσύνης;
Ήταν απόντες, όπως πάντα, όταν είναι να προσφέρουν κάτι.
Είναι όμως πάντα παρόντες όταν πρόκειται να πάρουν, να αρπάξουν τον μόχθο και των ιδρώτα των ανθρώπων. Σαν τα γεράκια όταν κατασπαράζουν τα αδύναμα θηράματα τους.

Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω με αυτήν την παρέμβαση μου είναι κάτι που εγώ το βλέπω σαν άδικο και παράδοξο.

Πως είναι δυνατόν οι γονείς, τα παιδιά και οι κοινωνία να μοχθούν μια ζωή ολόκληρη να δημιουργήσουν χρήσιμα και ικανά άτομα στην κοινωνία. Και όταν τα άτομα αυτά είναι έτοιμα να προσφέρουν να γίνονται επαίτες και να ζητιανεύουν μια θέση στην αγορά εργασίας; Να προσφέρουν τις γνώσεις τους και τις δεξιότητές τους για λίγα ψίχουλα σε κάποιον ιδιώτη μεγαλοεπιχειρηματία, στο κεφάλαιο.
Οι γονείς και οι κοινωνία επιτέλεσαν το χρέος τους.
Αυτοί οι κύριοι όμως δεν αισθάνονται καμία υποχρέωση;
Όχι μόνο δεν αισθάνονται καμία υποχρέωση, αλλά απεναντίας είναι αγενείς και εκμεταλλεύονται τα παιδιά μας με μισθούς πείνας. Τους καταρρακώνουν ψυχικά και τους εξευτελίζουν μέχρι να τους δώσουν μια δουλεία.
Το συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών για εργασία καταλήγει σε επαιτεία.

Πάνος Τζαβέλας - Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή

Ωριμάσαμε, θα αλλάξουμε τον κόσμο.

Έφθασε ο καιρός για την εφαρμογή της άμεσης Δημοκρατίας.

Βασική αρχή της δημοκρατίας είναι η ισότητα και η ελευθερία.
Η δημοκρατία αναγνωρίζει την ανθρώπινη αξία ως θεμελιώδες στοιχείο της κοινωνικής ζωής. Και άλλα πολλά καλά λόγια σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε για αυτήν.

Πιο είναι όμως το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας σήμερα;
Πως χρησιμοποιείται σήμερα ο θεσμός της δημοκρατίας;

Η δημοκρατία σίγουρα είναι ένα καλό και χρήσιμο εργαλείο.
Τι γίνεται όμως όταν αυτό το εργαλείο πέφτει στα χέρια ανθρώπων, χωρίς ιδανικά και αρχές;

Κατά την γνώμη μου με την μορφή που χρησιμοποιείται σήμερα γίνεται ένα επικίνδυνο εργαλείο για τον άνθρωπό.

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι η δημοκρατία με την μορφή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας μα οδηγεί στο πουθενά.

Καιρός είναι να θυμηθούμε τους προγόνους μας και να εφαρμόσουμε την άμεση δημοκρατία.

Στη δημοκρατική πόλη – κράτος η κοινωνία «αυτοθεσμίζεται», «αυτοκυβερνάται».
Αυτό σημαίνει, ότι η ίδια ορίζει τους νόμους της, η ίδια μπορεί και να τους μεταβάλλει, ανάλογα με τις ανάγκες της και τις περιστάσεις.
Αυτό την οδηγεί στην αυτονομία και την αυτοτέλεια.
Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, οι πολίτες που ζουν σε αυτήν και συμμετέχουν στην κοινοτική ζωή, μπορούν να υποστηρίζουν ότι είναι ελεύθεροι άνθρωποι.

Κατά πόσο όμως είναι δυνατόν σήμερα να εφαρμόσουμε την άμεση δημοκρατία;
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν την εκκλησία του δήμου, εκεί μαζεύονταν όλοι οι Αθηναίοι πολίτες και έπαιρναν σημαντικές αποφάσεις.
Σήμερα κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει με το δημοψήφισμα.
Οι τεχνολογική εξέλιξη σήμερα θα μπορούσε να μας δώσει τη δυνατότητα να κάνουμε δημοψηφίσματα όταν χρειάζεται.
(Η πρόταση για δημοψήφισμα είναι εξάλλου αποδεκτή από όλα τα κόμματα. Ακόμη και από τα δύο μεγάλα κόμματα, βέβαια όταν αυτά είναι στην αντιπολίτευση.)

Η εκκλησία του δήμου της αρχαίας Αθήνας θα μπορούσε να αντικατασταθεί σήμερα με την Διαδικτυακή Εκκλησία του Κυβερνοχώρου.

Μόνο στην άμεση δημοκρατία κυρίαρχος είναι ο λαός.